Het is in mijn praktijk schering en inslag. Tijdens een intakegesprek over een a.s. echtscheiding of vaststelling of wijziging van een omgangsregeling komt bovenstaande zin met de regelmaat van de klok voorbij. Niets is minder waar.

Waar komt deze fabel dan vandaan? In artikel 809 Rv staat vrij vertaald het volgende: “In zaken betreffende een minderjarige die de leeftijd van 16 jaren nog niet heeft bereikt beslist de rechter niet nadat het kind van 12 jaar of ouder door de rechter is gehoord”. Een kind ouder dan 12 en jonger dan 16 moet dus worden gehoord. Dat is wat anders dan dat een kind zelf beslist. Wanneer een kind niet wil worden gehoord dan mag dat. Het kind moet hiertoe echter wel in de gelegenheid worden gesteld bepaalde de Hoge Raad op 1 november 2013.

“ Maar waarom wordt er dan niet naar mijn kind geluisterd?” is dan vervolgens vaak de vraag als ik het voorgaande heb uitgelegd. De reden is dat te allen tijde voorkomen moet worden, dat kinderen tussen hun ouders MOETEN kiezen. Dan ontstaat een loyaliteitsconflict. Een kind wil vaak niet moeten kiezen en wanneer het dat toch doet dient een rechter zich af te vragen waarom een kind iets kiest.

Afgelopen zomer verscheen in de vakliteratuur hiervan een mooi en sprekend voorbeeld. In Engeland speelde al jaren een juridisch geschil tussen de ouders over de minderjarige Sam. Op dat moment 14 jaar. Net als bij ons weegt ook in Engeland de mening van het kind mee in de overweging van de rechter.

De vader van Sam wilde met hem verhuizen naar Scandinavië doch zijn moeder zag dit bepaald niet zitten. De rechter besloot op 26 juli 2017 om op een unieke manier deze kwestie af te doen en voegde aan zijn uitspraak een persoonlijke brief voor Sam toe. Vrij vertaald en in begrijpelijke taal schreef de rechter daarin het volgende: “Ik heb de manier gezien waarop jouw vader zich gedraagt. Hij zorgt ervoor dat bijna iedereen weet dat hij geen respect heeft voor mensen die het niet met hem eens zijn. Zelfs voor mij als rechter was het soms moeilijk hem tot bedaren te brengen”.

Vervolgens legt de rechter ook uit waarom de verhuizing niet gaat werken: “je zult het eerst opgewonden en spannend vinden, maar uiteindelijk eenzaam zijn en verdrietig worden”.

Gezegd moet worden dat uit de stukken bleek, dat vader tot doel had om moeder uit het leven van Sam te verbannen en dat dit voor Sam onduidelijk was. De rechter verbood dan ook de verhuizing ook al gaf Sam aan die wel te willen.

Een kind, ook al is dat kind ouder dan 12, hoort niet te kiezen,…… maar hij/zij moet wel de kans krijgen zijn/haar verhaal te kunnen doen.

Heeft u naar aanleiding van dit artikel vragen? Neemt u dan contact met mij op. Ik ben bereikbaar op telefoonnummer 0413 – 266 069 of per e-mail: dewit@bouwmanadvocaten.nl

Mr. C.A.M.J de Wit

CategoryNieuws

© 2015 BOUWMAN ADVOCATEN | ONTWIKKELD DOOR BURO TWEEVOUD

logo-footer

Volg ons op social media: